Άρθρο γνώμης!

Αναδημοσίευση άρθρου της Ιωάννας Κατσούλα, δικαστικής υπαλλήλου στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθήνας. 

Περιμένοντας το νέο Προεδρείο……….

Εδώ και πέντε (5) μήνες όλοι ανεξαιρέτως οι δικαστικοί υπάλληλοι βιώνουμε  την ανυπαρξία Προεδρείου στο  νεοεκλεγέν Διοικητικό Συμβούλιο  της ΟΔΥΕ και προσδοκούμε τη συγκρότησή του  σε κάθε επόμενη συνεδρίαση. Μάταια, έως σήμερα.

 Με τόσα θέματα του κλάδου που πλέον διαιωνίζονται από κτιριακά μέχρι θεσμικά- τα οικονομικά δε, είναι αυτονόητα, τείνουν να γίνουν ιδιότητα της έννοιας « δικαστικός/ή υπάλληλος» , το Διοικητικό Συμβούλιο είναι στο ίδιο στάδιο με εκείνο της επομένης του Συνεδρίου ξεπερνώντας κατά πολύ το χρονικό όριο που προβλέπει το καταστατικό ( αρ. 20 «Μέσα σε οκτώ (8) μέρες από την εκλογή τους τα τακτικά μέλη του Δ.Σ. της ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ καλούνται σε πρώτη συνεδρίαση από το σύμβουλο που συγκέντρωσε τους περισσότερους σταυρούς προτίμησης στο συνδυασμό που πλειοψήφησε, ο οποίος προεδρεύει της συνεδρίασης αυτής και με μυστική ψηφοφορία εκλέγουν χωριστά: τον Πρόεδρο, δύο Αντιπροέδρους, το Γενικό Γραμματέα, τον αναπληρωτή Γενικό Γραμματέα, τον Οργανωτικό Γραμματέα, τον Υπεύθυνο Σύμβουλο Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων και τον Ταμία.   ) . 

 Οι θέσεις αυτές δεν είναι τίτλοι, ούτε αξιώματα, παρά εκφράζουν , τη βούληση και την εντολή  των συνέδρων να υλοποιήσουν ή τουλάχιστον να αρχίσουν να κινούνται στην τροχιά των αποφάσεων που πήρε.  Και αυτό γιατί   «Το συνέδριο είναι το ανώτατο και κυρίαρχο όργανο της ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ που αποφασίζει και καθορίζει τους στόχους του συνδικαλιστικού κινήματος των Δικαστικών Υπαλλήλων». (αρ. 12)» Επομένως,  δεν είναι προαιρετική η συγκρότησή του είναι υποχρεωτική. Και είναι η απόδειξη του σεβασμού της ψήφου τόσο των συνέδρων όσο και των συναδέλφων που τους επέλεξαν . Αυτό νομίζω τα λέει όλα.

Αντίθετα, δημιουργείται μια «αντικανονικότητα», μια «παράτυπη” κατάσταση -μπορεί κάποιος να βάλει οποιαδήποτε λέξη μετά το «παρά» ή το «αντί», δεν επηρεάζει την πραγματικότητα. Η διάρκεια αυτής της υβριδικής κατάστασης και η επιχειρηματολογία ότι  λαμβάνονται αποφάσεις και πραγματοποιούνται δράσεις  βάζει αόρατα αλλά γερά θεμέλια νομιμοποίησης αυτού του σκηνικού σε μια προσπάθεια  να  βρει αποδέκτες και ίσως να προλάβει αντιδράσεις. Η λογική παρέλκει ,τα προβλήματα σωρεύονται  και   η απάντηση στο ερώτημα είναι οι διαφορετικές  «αλήθειες» και τα «επιχειρήματα» από «επαΐοντες» ,αυτόκλητους  « θεματοφύλακες»  κάποιου ‘προφίλ’ του ΔΣ που μάλλον είναι ειδικής κατασκευής, που κρίνουν και επικρίνουν συμπεριφορές για να δικαιολογήσουν ενδεχομένως την αδυναμία/απροθυμία συγκρότησης σε σώμα. Έτσι δεν υπάρχουν αρμοδιότητες, λογοδοσία, όπως προβλέπεται στο καταστατικό, και κανένας δεν γνωρίζει  ποιος/ποιοι  συναντούν τους αρμόδιους φορείς, ποιος τους νομιμοποιεί και πως εκφράζει η ΟΔΥΕ τις θέσεις της για τα τρέχοντα ζητήματα.

Αυτή η στάση μας προσβάλλει όλους και όλες γιατί εδώ και πέντε (5) μήνες δεν γνωρίζουμε τον λόγο μη εκλογής προεδρείου. Επιπλέον, αποδεικνύει  οτι απαξιώνει τη βούληση του συνεδρίου και  πως όλες οι εύηχες δηλώσεις για “συνδικαλισμό χωρίς χρώματα” και “ ενότητα” και” όλοι μαζί” είναι λόγια  που απλά  εξασφαλίζουν χειροκροτητές. Ο θεσμικός ρόλος ξεπερνά τις προσωπικές και όποιες άλλες αγκυλώσεις. Και τελικά αν δεν μπορεί το ΔΣ να συνεννοηθεί για το έλασσον και το αυτονόητο πως θα παλέψει για το μείζον?